Dorus de Rooy, uit Hoofddorp gevlucht

Last van straling is geen ziekte

Op een middag vroeg een oude dame of ik mee wilde naar een film in de Toneelschuur in Haarlem. Zoals altijd wilde ik weigeren, want ik ben elektrogevoelig. Maar ze wilde zo graag dat ik met haar mee ging. Dus wij naar de Toneelschuur. Eenmaal in de zaal voelde ik me steeds akeliger. Ik hield het niet meer vol in die zaal met al die mobieltjes. Op de film kon ik me niet concentreren. Ik ben toen naar beneden gegaan.

Afleiding werkt niet bij elektrogevoeligheid. Het doet dan pijn, alsof ik verbrand ben in de zon en er niet uit kan, mijn armen, nek en schouders doen zeer. Bij sommige masten zak ik gewoon door mijn benen, word ik duizelig en/of misselijk, ook nu weer allemaal straling-sensaties.

Eenmaal buiten zag ik waarom ik me zo ellendig voelde. Boven op de filmzaal staat een enorme zendmast. Na een tijdje buiten het bereik van die mast begon ik weer een beetje op te knappen. Voor mij staat nu ook de Toneelschuur op de no-go area-lijst.

Er zit wel verschil in masten. KPN en Vodafone in het GSM 900-netwerk gaan voor mij nog wel. Ben, Dutchtone, Telfort in het GSM 1800-netwerk werden voor mij desastreus. De UMTS-masten werden nog erger, zo erg dat ik niet meer functioneer in de buurt van zo’n mast. Net als die bollen van het luchtalarm, die volgens het antennebureau niet kunnen stralen. De wifi-versterkers zijn ook erg (2,4 GHz); vergelijkbaar met een magnetron. De 5 GHz is brand aan mijn hoofd.

Maar in een wereld van slimme dingen, draadloos betalen en draadloze apparaten zit men niet te wachten op stoorzenders zoals ik. Mensen die verbranden op het strand zijn zielig, maar mensen die brandwonden oplopen of ziek worden van zendmasten of verlichting moeten naar de psychiater. Terwijl de psychiater ook niet weet wat hij er mee aan moet.

Het ligt aan de plek van de mast, de stroom en aarding en de manier van afstellen. Sommige masten voel ik niet of nauwelijks, bij anderen wordt ik meteen heel erg naar. Ook bedrijven en huizen er vlakbij lijken opgezweept te worden. In de buurt van een mast komt het geluid van zaken als schreeuwende kinderen, de snelweg en vliegtuigen ook veel harder binnen. Eenmaal gevoelig kom je er niet meer van af.

Bij mij is het begonnen met het plaatsen van een Libertel-mast op de Schipholbrug in 1995. Veel mensen uit die tijd die bij die masten bleven wonen zijn nu dood.
Stroom en straling zijn onlosmakelijk verbonden. Ze zouden eens moeten beginnen met al die apparaten van afgeschermde kabels te voorzien. En masten minimaal 400 meter bij de bebouwde kom vandaan plaatsen. De kwaliteit van mijn leven is enorm verslechterd en leven is een strijd geworden.

Update: eind januari 2018 is Dorus naar een boerderij in Hongarije geëmigreerd omdat het in Nederland niet langer leefbaar voor haar was.  Zij hoopt daar tot rust te komen, zodat haar gezondheid zich kan herstellen en zij daar een toekomst kan opbouwen.

Klik hier voor het totaaloverzicht van ervaringen van inwoners.